Day 13

Day 13, Thursday 22-07-2010, 20.28 o' clock, little tent on field/camping  

Brr, it is, yes, really, very cold here! And there is no toilet! There is a hole in the ground with a tent placed over it, yucky yucky yucky!
It's a real disaster, and a big one. I can't even pee in a hole without everything dripping into my pants (on vacation I always wait for a gas station with "normal" toilets), so really, save me.
This morning we were free so we could pack our stuff together in one bag for the trekking, and buy some stuff for on the road. Together with Astrid, Eline and Marthe I went downtown, I bought extra batteries for my camera (which were only 12 soles! Do you know what 4 Duracell-batteries cost at home? I'll tell you: €6.00!), and a white-black alpaca-sweater, super soft and comfortably warm. And only 35 soles, because Eline bought one too (it was 40 first. I'm quite obsessed with prices here, everything is so cheap!).
Back in the hostel, Marthe and I stuffed all our things in my bag, with some effort, I do have to say, and at half past eleven we went downtown to lunch. Make an educated guess about what our main course was. And the desert was so distasteful, some kind of horrible concoction with fruit extracts and rubber tree infusion, or so.  While eating, I did catch up some shocking things: There seem to be problems with our guides constantly. They don't arrange things well and change a lot of things, but they keep the money we save that way. And that evening at Mama Alice, when we thought the teachers were mad at us, they also had had a fight with/ because of the guides. It has been that bad, that Frederique said that either they had to take care of it right then, or else we could all leave.
That surprised me badly, such a thing is impossible, right, not arranging anything? This afternoon, we also met a group Explorers from Sint Maartens College, it was their first staying in Cusco and we talked for a while. And our trekking has been shortened! ^^
There might be a ceasing, so we have to leave Monday, else everything will end up wrong, our tickets for Machu Picchu and so. But Monday, we would stay at the Mountain Village School, and because, according to Maurice the Chieftain, we're not here to play the little tourists, but to visit schools, they took one day from our trekking. Probably, then, because there have to be children at that school, on Sunday. Now we're trekking to the hot water springs (chillie!) and back, and not to the glacier. After three hours of driving through the mountains we arrived to the camping in Tinki. Besides, that ride was really scary for a moment, we were driving up a narrow mountain lane, and there came a truck from the other side down, and no one stopped! So we really thought that that thing was going to drive in on us and that we would all die, so scary!

It is pretty beautiful here, in the mountains, the moon is amazingly clear and you can see so many stars! And if you look to the right, you see the snowy mountaintops, awesome.  We have one big, cosy tent to eat in, and I share a little one to sleep in with Marthe, and that's really funny. Further we share our camping with six cows, three little piglets (no joke), and three big pigs and chickens.
During dinner, Yorrick and Jeroen were getting on my nerves totally. Yorrick behaves like a complete idiot almost all the time anyway, and Jeroen thinks that he and I should have sex some day. Yeah right, I don't think so, not even if I got money for it. Or maybe just a smaller chance then because of that.
And now, Marthe and I are sitting here, and since the day has ended, I don't have anything to write about anymore either. Tomorrow we'll have to get up at 06.00! Yuck...

We're exhausted, we're dirty, but still we feel great. For it just is great to be here.

Marthe, my lovely tent-mate and friend.

The most horrible picture ever taken of me, in my new Alpaca-sweater, which, now I think about it again, doesn't look that good at all... Ah well, it's warm and comfy and we definitely can use that here!

Our lovely tent... Only thing missing is a heater.

Samantha really likes our campsite-mates!

Campfriends.

Llamas and alpacas! Aren't they the cutest? And they are so soft and sweet!

Day 12

I've started to write in English again. It's easier because I have some foreign readers who can't read Dutch, and I thought it would be better to write in a language almost everyone can understand.
Long time no post, but I'm back with my experiences on the 12th day of our trip to Peru.


Day 12, Wednesday 21-07-2010, 22.04 o' clock, bed in hostel, Cusco (other hostel than the one we stayed in earlier)

Oh my god, it was so funny just now! But first something else about today.
We had breakfast at 08.00, so we could sleep little longer, that was so good, because you need your sleep so hard here.
After breakfast, we walked with the Indians to their fields, they wanted to show us the sacrifice-rituals they use before harvesting. Or seeding, one of that two things. I think it was the seeding, that would be more logical, wouldn't it? Anyway, Lorenzo the Headman (yeah, actually, they call him Presidente del Comunidad, or something like that) told us a story about giving and receiving from Mother Earth, say, who they call Pachamama. That's why the people there always give something to the Earth before they take something themselves. A fire was made and everyone got coca leaves to chew on. Besides, these are very disgusting. The tea can do, if you put a lot of sugar in it, but those leaves in your mouth… No, not my thing.
After that, he gave three integrant leaves to the Earth by blowing over them, and all the grown-ups got a sip of some liquor made of sugar cane, and we drank all together Inka Cola from one cup, and Inka Cola tastes like gumballjuice, incredibly sweet, and I don't like it that much. It's bright yellow, too. Before drinking, you first had to spill a little on the Earth before you could take it yourself.
Amazingly interesting to see something like this, though during the walk towards it (and back too) I wondered seriously why everything in this village has to be so far apart from another, you have to walk so far every time! On the other hand, the environment is so pretty to see, so that walk wasn't bad.

Getting these coca-leaves... And gee, I was so tanned!

See what I meant with a beautiful environment?

After the ritual they ploughed the fields, with some kind of pogo stick-ish shovel with which you have to jump on the ground. (You know what a pogo stick is? It's this kind of perilous playing equipment with two footrests, a stick and a handhold and down the stick a spring, and then you can jump, you know?)
I tried it, but man, it's heavy! And then I'm complaining about working at the Albert Heijn. If I survive this, I won't complain ever again about anything ( I'm starting to see why mom and dad thought I should make this trip).

Then it was time for our presentations: the things we had prepared as crews. We played our self-made memory-game and the kids really liked it.
And then we had to say goodbye to these silly Indians who constantly spied on us. They really stood before the windows of the dormitory to watch us, and I felt like some kind of from death resurrected deserted kind of animal. But well, except for Walther and Barry, who work in Tiracancha for HoPe, they really had never seen white people before, so maybe it was a little like that for them.

This is Walther.

We all stood in a circle, and Maurice, the school director from Tiracancha and Lorenzo held short speeches. The people here were so grateful towards us, just incredible. We gave our presents and then they gave us a self-made keychain or earrings, very sweet.
After singing the Wilhelmus, our own national anthem, all the Indians stood up in a line so we could all shake their hands and say goodbye. I said "Ciao!" and "Muchas gracias" like hundred times (here, besides, they say "Chau" instead of "Ciao," but the pronunciation is the same).
We walked down the mountain to the bus, and after three hours of bumping, lurching and avoiding oncoming traffic or on the road standing cows/ sheep/ llamas, we arrived in Cusco. On the road, we stopped once to buy food, because the cooking crew had made lunchboxes just for us, and not for the Indians, and Maurice found that unfair so we gave our boxes to them, they have to share them. No one minded, I guess, at least I didn't mind. Maurice bought tortilla-crisps, and that was our lunch. Something different, so.

Saying goodbye to our little friends...

We are in an other hostel now, but this is good enough. It's a little labyrinth, actually, there is a lot of corridors and so on, and Eline, Astrid and I sleep on one of the rooms on the ceiling, pretty cool.
And we ate lasagne today! So amazingly delicious! After dinner, we could stay away till 22.00, so I went mailing with Leona, Iris, Imke and Vera at first, and then we walked around a little, we were in a totally funny mood. We were, hysterically laughing and singing, skipping arm by arm on the streets (well, right, that was mostly Leona, Iris and I). A guy approached us, he thought we were drunk, but he was really nice and pretty handsome, and for Peruvian standards, he was tall too.
His name was Raúl, he was 21 and he asked a lot about our trip and so on. He also said to me: "I think you're the happiest and funniest girl in this group, you're so cheerful and you have a lovely smile!" lol. And according to him, I have a French accent when I speak English.
He: "Are you French? 'Cause you have a French accent."
I: "Uhm, no, part Dutch, part German, and some other nationalities, but no French."
He: "No? You really have a nice accent, I like your accent, it's cute!"
Blush…
After talking to him for a while, (we wanted to take a picture with him, but no one had a camera with her) we went to the Mac, eating ice cream, but I didn’t dare to risk that, Maurice told us not to have ice, ice cubes or water from the tap here, and I don't want to become sick here, even though the McFlurry's here are a hundred times better than they are at home.
Today I missed mom and dad really a lot, and I wanted to go home pretty bad, just to be together for a moment and these things we do.
Well, right, only ten days of going on! Tomorrow we will be camping nicely (this is meant sarcastically, I've never camped in my life), and after that, the real renouncing will start: The trekking.
Siro says that it won't be that hard and that we will walk for five hours a day maximally, but with him, a quarter takes 35 minutes too, so I still have to see it myself.
But eventually it will all be right, I assume. Now I'm going to sleep, am exhausted!

It's nice to be back in the city... I found these ads outside of a shop. They photoshopped pictures of celebrities and gave them all some Kebab, and that was pretty funny... They even had one of Robert Pattinson, and that was nice. 

Dag 11

Dinsdag 20 Juli 2010, 17.28 uur, slaapmatje in ijskoud lokaal

Ben ik even blij dat we hier morgen weer weggaan. Het is hier best mooi en interessant en alles, maar freezing en 100% primitief, en daar houd ik niet zo van. Ja, ik weet ook wel dat ik dat had kunnen weten, en ik wist het ook, maar toch, het is zo zwaar! En ja, ik weet ook dat ik als een zeur klink, sorry, maar je zou erbij moeten zijn!
Gisteravond hebben we een kampvuur gehad, en die gekke indianen sprongen gewoon over het vuur, stelletje idioten, levensgevaarlijk. Hoewel ik het ook wel begrijp, als ik hier nwoonde, zou ik ook levensmoe worden.
Er waren wel een paar superschattige kindertjes, en we hebben dansjes met ze gedaan en liedjes gezongen. Ik moet zeggen, die kleintjes hebben talent, echt! Ze snapten de Macarena meteen, en de Kabouterdans ging iets lastiger, maar toch redelijk Eentje was echt zo'n typisch Peruaantje, een mutsje met flapjes en een poncho aan, en zooo lief!
Ik was wel blij toen we mochten gaan slapen, al was het op een lek matje, zat ik in de knoop met mijn slaapzak en lag ik te verkleumen in mijn zogenaamde tot -25 slaapzak, met 2 shirts aan en de fleece en mijn sjaal.
Vanochtend om 07.00: Breakfast! Veel te vroeg natuurlijk, vieze appelpap (pap, niet flap), pannenkoeken, brood en vieze jam (oeh, die jam hier, brr! Zo vies!). Blijkbaar moet er hier bij elke maaltijd iets zitten wat op soep lijkt, want je krijgt altijd iets warms en vloeibaars weg te werken.
Daarna moesten we in groepjes met de Peruanen vuur gaan maken van stro, takken en poep, echt weird, en daarin aardappels poffen, die zo mogelijk nog weirder waren en naar vuur smaakten en pikzwart waren. Watia heet dat.



En alweer ben ik wat vergeten (wat is dat toch?): We mochten ook de dinsdagochtendceremonie bijwonen, waarbij ze zingen, dansen en bidden met vlaggen en gekke pakjes. Best interessant en gaaf om daarbij te zijn, wie kan dat nou vertellen? Maar toch zijn ze hier knettergek. :P












Na die gruwelijke aardappelen hebben we een rondleiding gehad hier, de cavia's gezien (ja, echt) en zo, echt gestoord!




Als volgende liepen we de berg af, naar een kleuterschooltje. Met het geld dat we hebben opgehaald, gaan ze er 20 kilometer verderop nog zo eentje bouwen, dus dat was wel leuk om te zien, waar het geld heen gaat. Er waren weer hele lieve kindertjes, ach gossie, zo lief, allemaal die rode wangetjes, snotneuzen, en zulke mooie donkere ogen. Het is best gek, ze hebben hele grote ogen, nog wel kinderlijk, maar toch lijkt het alsof ze veel ouder zijn als je alleen daarnaar kijkt. Net alsof ze heel veel weten vanbinnen en dat dat er via hun ogen weer uitkomt.
Het fijnste was echter dat we op de terugweg een loeizware, enorme steen de berg op moesten dragen, niet normaal. Het was zo steil en die dingen wegen wel iets van 30 kilo! Ik had een halve op mijn schouder en ik dacht echt dat ik zou bezwijken, ik slingerde heen en weer en ik kreeg bibbers in mijn knieën. Maar met de hulp van Christian heb ik het grootste stuk gedaan, en toen zag Laurens dat we er nogal moeite mee hadden, en die pakt die steen op alsof dat ding gemaakt is van iets wat NIET zwaar is en heeft hem verder naar boven gedragen. Welja, sloof je lekker uit. :P
Het is zo zwaar, hier werken!
Zelfs lopen of touwtjespringen is uitputtend, best frustrerend is dat. Je bent gewoon gewend dat je die dingen allemaal kunt doen, en hier kan het opeens niet meer.
We hebben de rest van de dag rustig aan gedaan, maar dat vond Maurice het Opperhoofd niet zo leuk, dus werden we weer opgedeeld in groepjes om het dorp te gaan bekijken met een Peruaan als gids. Echt, het is hier zo primitief, we hebben van alles gezien, en ook het gezondheidscentrum van hier gezien. Er was één vrouw, want haar collega was op vakantie, dus zij moest alles alleen regelen, en als mensen echt een dokter nodig hebben, moeten ze drie uur lopen, zelfs als ze doodziek zijn! Vreselijk gewoon, dat kan toch niet?
Terug hier hebben we touwtjegesprongen, wat best leuk was, alleen kan ik echt voor geen meter inspringen. En nu zitten we hier. Sommigen van ons slapen vannacht bij de indianengezinnen, maar dat durf ik niet. Ik heb gezien hoe ze leven, ik heb een dag in zo'n huis doorgebracht, en dat vind ik wel genoeg. En hier is het ook al best afzien, dus…
Nog 11 dagen! (+ de terugreis, maar goed)
En dan kan ik weer fijn knuffelen met mama, ruzie maken met papa en stom doen met/tegen Tjorven, Svenne en Jytte, msn'en, warm douchen, uitslapen, lekker slapen, goed eten, de verwarming hoger zetten als ik het koud heb, op de bank liggen…
Ja, ik mis thuis!




Ausangate, waar we binnenkort de trekking gaan doen!












Dit is toch wel mijn lievelingsfoto van de reis... Zo'n lief gezichtje, en zulke mooie kleuren!

Dag 10

Maandag 19 Juli 2010, 15.20 uur, geïmproviseerd bankje van rotsen, Tiracancha, 3992 meter hoog (+ 1.66 m van mezelf! ^^)

Gaap… Ik wil een dutje doen, en wel snel. Vanochtend ging om 06.30 de telefoon: Wake up call! Na het ontbijt hebben we de laatste spullen voor bij HoPe ingepakt en na nog even snel naar huis gemaild te hebben vertrokken we de Andes in, een rit die volgens Siro de Gids anderhalf uur zou duren.
Na drie uur slingeren over enge, smalle bergweggetjes met de ene haarspeldbocht na de andere zonder vangrail (Jytte had het prachtig gevonden), kwam er iemand tot de conclusie dat we te ver waren doorgeren. Keren maar!
Vervolgens mochten we met onze spulletjes de berg op sjouwen, zo vermoeiend, niet normaal. In Cusco werd je al snel moe door de hoogte, en hier is het nog erger. De helft van de mensen is ziek of voelt zich ziek. Rob de Dokter is in Cusco bij Bart gebleven, die echt heel erg ziek schijnt te zijn. Arme knul.
Maar persoonlijk vind ik het nogal onverantwoord, er zitten hier 35 mensen op bijna 4000 meter hoogte, wat als er nou met ons iets gebeurd? Echt niet dat ik zo'n indianendokter aan me laat zitten, ik versta ze niet eens! Ik weet dat de rest dat ook vindt, overigens. Eigenlijk geloof ik ook niet dat ze hier een medicijnman hebben, maar je snapt het wel. Liever geen Peruaanse dokter, (of, nog beter: helemaal geen dokter) als het even kan.
Maar goed, boven aangekomen, stond de hele indianenstam voor ons klaar. Indianen die Quechua praten, als dat al is hoe je het schrijft, een niet te verstaan Sims-taaltje. Ze zijn heel verlegen en spelen een of ander gek spel waarbij ze elkaar met touwen slaat, gek volkje.
Ze hebben wel gave kleding, superkleurig, met glitters en spiegeltjes en bloemen. Hoe ze warm blijven, is ze me een raadsel, want het is hier KOUD! De zon is wel warm, maar de lucht niet.
Oh, Sanne roept, we moeten vast weer iets gaan doen…


Even een plaspauze voor de jongens...


Welkom in Tiracancha mensen! Laten we beginnen met de pret ^^

16.01 uur, stoel in klaslokaal

Pff, sloeg nergens op, dat met Sanne. Had ik net zo goed kunnen blijven zitten. We krijgen nu Quechua les, want natuurlijk moeten we maar zo goed mogelijk ons best doen om ervoor te zorgen dat ze ons hier aardig vinden, anders krijgen wij ze ook met die touwen. XD
Ik ben eens benieuwd…


Het Super-Indianen-Quechua-Memory-Spel!

18.34 uur, matje in slaapzaal/klaslokaal

K-k-koud! Vreselijk, afschuwelijk en bibberig ijsberenkoud!
I <3 mijn tot -25 °C slaapzak! ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ Die paar woorden Quechua ben ik nu alweer vergeten, het is écht net zoals bij de Sims! Supervervelend, ze kunnen je gewoon belullen waar je bij staat. Andersom natuurlijk ook, dat dan weer wel. We hebben wat spellen gedaan met die indianen (niet het spel met de touwen), en ze zijn wel aardig, maar ik mis Ayacucho: lekker warm, meer te doen, leukere mensen en er was een douche (die dan wel altijd koud was, maar hij wás er wel)! En Handers was er natuurlijk ook… :P Zo meteen gaan we eten, maar veel soeps zal het wel niet zijn. Als ik thuiskom, moet ik een week geen kip, aardappelen of rijst meer zien, anders ga ik gillen. En zodra we weer in Cusco zijn, ga ik naar de Mc, friet eten met een BigMac. ^^ Overigens hebben we vandaag de eerste wilde alpaca's gespot, en in Cusco al lama's (die hier llama's heten, jama's dus). Ik was al bang dat ze er helemaal niet waren, ik had kippen, koeien, geiten, schapen en een boel honden gespot, maar geen lama's of alpaca's. Ik zag het al helemaal voor me: "En, hoe was Peru? Nog lama's gezien?" "Hè? Lama's? In Peru? Wat denk jij nou, natuurlijk niet!" Hihi… P.S.: Dat Quechua is echt zo'n vreemd taaltje, echt belachelijk, ik ben alle woorden vergeten en volgens mij zitten die indianen écht de hele tijd over ons te kletsen en ons uit te lachen. Ze staan ook gewoon de hele tijd door de ramen van ons slaaplokaal te staren! Hallo, ik moet me daar omkleden hoor, ooit van privacy gehoord? Op de wc's staan ook twee rare Quechua woorden, warmikhuna en kharikhuna of zoiets geks, wat vermoedelijk "dames" en "heren" betekent, maar niemand die ons uitlegt welke we nou moeten nemen. We kiezen dus meestal maar gewoon de wc die vrij is, of de wc die het schoonst is.


Lovely Peruaanse kleren... Wat een werk moet er in die rokjes zitten...


Met het zoontje van Opperhoofd Lorenzo ^^ Die kleine hier had echt talent voor Kabouterdansen! Wat een schatje hè.

Dag 9

Zondag 18 Juli 2010, 19.09 uur, binnenplaats hostel

Pff, zit ik hier wat alleen te zijn. XD
Ze hebben me allemaal verlaten, snik snik. Ik ben Alleen in het Hostel (net als Alleen op de Wereld, maar dan anders).
Nee hoor, grapje, het valt reuze mee. Ik had nog met Matthijs, Laurens en Melissa de stad in kunnen gaan, maar omdat ik zo moe ben, en Cusco 's nachts een beetje eng is, ben ik lekker hier gebleven. Kan ik ook meteen even alles op een rijtje zetten.
Ik voel me beter dan gisteren, de buikpijn is weg, ik heb alleen nog last van mijn blaas (blijkbaar is "je gewoon goed voelen" hier onmogelijk). Gelukkig heeft Rob de Dokter wel iets van een kuur of zo bij zich, dus als ik meer last krijg, wordt dat geregeld.
En ik heb zo heerlijk geslapen! Vanochtend was ik helemaal uitgerust, alleen ben ik nu alweer moe. We ontbeten in het hostel, broodjes, fruit en vieze manzanilla-thee. Geen idee wat dan precies is. Appel/vanille?
(ik heb het later nagevraagd, en manzanilla is kamille. Dat verklaart wel meteen waarom ik het niet lekker vond, haha)
Daarna kregen we weer vrije tijd, we zijn de stad ingegaan om te shoppen. Ik heb een superzachte, heerlijk warme, pluizige Alpaca bontmuts, helemaal het einde. Ik wil er de hele tijd aan zitten, zo zacht, geweldig. ^^ Bovendien was hij maar 30 soles (eigenlijk 35, maar gewoon boos kijken en doen alsof je weg wilt lopen helpt). Ook heb ik een nieuwe sjaal, allemaal tinten roze, net een zuurstok (15 soles, eerst 20). Voel me wel een beetje schuldig, die mensen hebben dat geld harder nodig dan ik. Aan de andere kant, op deze manier kan ik meer uitgeven op verschillende plaatsen, dus dan hebben ook meer mensen er wat aan.
Je hebt die warme spullen ook wel nodig hier, hoor, want 's morgens en 's avonds is het superkoud. Soms daartussenin ook nog, het wisselt heel erg. Morgen gaan we naar HoPe, en daar is het nog kouder (en geen douche. Geen matras. Geen slaapkamer.). Brrr! Ik had meer warme kleding mee moeten nemen, eerlijk waar. :S


Dokter Rob, Samantha, Sanne en ik, mét mutsen (en mijn sjaal)! Ze zijn zoooo lovely!

Na het winkelen gingen we met de bus naar Saqsayhuaman (Dat betekent Doorvoede Valk in het Quechua, volgens wikipedia), een archeologisch park met Incaresten. Het was er echt prachtig, hele mooie uitzichten ook weer. Helaas had ik mijn camera vergeten. -_-
Maar ik heb nog foto's gemaakt met mijn telefoon, en er waren like 25 anderen met camera, dus zo'n drama is het nou ook weer niet.
Daarna gingen we naar een ander archeologisch park, maar de naam daarvan ben ik vergeten, het was iets met Tambo, en die van het derde park ook. Dat was iets met een P erin, dat weet ik wel nog, maar verder??? Geen idee. Maar da's niet zo erg, ik ben er geweest en ik heb gezien hoe mooi het is.
SSHM (ik kort het lekker af, de naam is me te lang) ook wel was grappig, er waren een soort natuurlijke glijbanen uitgesleten in de steen, waar je vanaf kon roetsjen. Helaas kwam ik met mijn gladde K-Swissjes, waarvan het profiel is afgesleten, want ik heb ze al vier jaar, niet eens omhoog, waardoor ik in een levensgevaarlijk glijdend projectiel veranderde. Clumsy Kirsten in de bocht.
Dat heb ik dus maar opgegeven, was veiliger voor iedereen, en vooral voor mezelf. Als laatste gingen we naar…


Met z'n allen... ^^


Met mevrouw Doorenbosch, Eline en Astrid.









En we wachten al zo lang...(ik met mijn prachtige 35-trui... 35 was mijn nummer, we hadden een telsysteem: iedereen kreeg een nummer en dan riep de eerste "EEN!" en de volgende "TWEE!" en zo konden we dus snel zien of iedereen er was. Toen we het doorhadden, dan.)


Whiii, glijbanenlol ^^




Aaah, de namen!
Saqsayhuaman, dus, Tambomachay (rustplaats) en Puka Pukara (rode vesting, thanks wikipedia!).

22.35 uur, superchill bedje in hostel

Ahum, even een onderbreking. Het ene moment zit je rustig op het terras te schrijven, het andere zit je bij Marthe, Eline en Astrid op de kamer te roddelen. XD Heel gezellig wel, even over iedereen zeiken. :P
Maar goed, als laatste gingen we naar de ingang van SSHM, waar een uitkijkpunt is met een namaak Rio de Janeiro Jezusbeeld. Echt een lelijk ding, maar het was supervet, je kon heel Cusco zien vanaf daar. Kreeg ik echt zo'n "I'm the queen of the world, joehoe!"-gevoel van. The city is lying at my feet, mensen. :P
Je kon precies Plaza de Armas zien, en de sportvelden en alles gewoon! Echt mooooooooi.
We hebben wat foto's gemaakt, en toen we in de stad terug waren, ging de eerste groep avondeten (ik zat in de eerste groep). Ik had weer zo weinig honger, en hoewel het geen kip met rijst en aardappelen was, heb ik niet veel gegeten (het was weer spaghetti).
Terug hier zat ik dus buiten te schrijven, tot Eline vroeg of ik niet bij hen wilde komen zitten. Eline dacht ram dat ik anorexia had, omdat ik geen chips wilde, vanavond zo weinig had gegeten en gisteren ook niet mee was eten (want toen was ik heel moe en voelde me niet zo lekker).
Zij zo: 'Kirsten wil jij chips?'
Ik: 'Nee, dankjewel.'
Zij: 'Je weet toch wel dat als je niks eet omdat je wilt afvallen, je dan alleen maar aankomt, hè?'
Ik: Met stomheid geslagen. Ik, anorexia? Man, daarvoor houd ik veel te veel van chocolade.
Haha, ik dacht het toch niet, ik kijk wel uit (mocht je niet overtuigd zijn, ik zit nu Dorito's te eten).
Maar goed, we hadden het dus over de problemen in de groep en wie we niet zo aardig vinden. Ik ga dit stukje even censureren, want het was niet allemaal even aardig en dat is niet zo leuk om te lezen natuurlijk.
Wel kan ik zeggen dat we het wel ongeveer eens waren over de mensen die we niet zo aardig vonden, en dat we het eigenlijk wel begrepen van elkaar wat ons irriteerde aan anderen. Er zijn wat mensen die nogal veel zeuren, en sommige anderen zijn soms gewoon vaag en/of kinderachtig en/of superirritant.
Maar goed, meestal is iedereen superaardig en kan ik het ook met iedereen wel goed vinden, dus dat is alleen maar mooi.
Ik heb (alweer) geen zin om weg te gaan, het hostel is zo fijn, ook al is het koud hier.
Ik ga nu nog maar even snel de spullen voor bij HoPe inpakken en misschien even douchen, want dat kan daar niet. :S
Joe-pie, leuk hoor, Peru. Ik mis thuis, papa en mama en alles best wel… Gelukkig is het morgen al dag 10! Aftellen maar! :D



Jezus




Cusco van bovenaf gezien... <3